Οι λέξεις είναι νευρολογικά γεγονότα.

Είναι σημασιολογικά φορτισμένες ρουφηξιές αέρα, που ο εγκέφαλός μας τις μετατρέπει σε γνώση, γνώμες, συναισθήματα ή σήματα κινδύνου. Ο William Shakespeare, ίσως ο μεγαλύτερος γνώστης της γλώσσας όλων των εποχών, συχνά χρησιμοποιούσε τις σωματικές αισθήσεις, συμπεριλαμβάνοντας την ευαισθησία στον πόνο, σαν μεταφορά.

Αν κάποτε παραπονεθήκατε για το τσουχτερό κρύο, αν αποκαλέσατε ένα άσχημο αξιοθέατο ως «ένα έκτρωμα» ή το νιώσατε «πιο κοφτερό από ένα δόντι φιδιού…» μπορεί να ξέρετε τι είναι αυτό που εννοώ.

Οι λέξεις επηρεάζουν τον πόνο.

Οι «σωστές» λέξεις, σε ένα ιατρικό πλαίσιο, μπορούν να ενεργοποιήσουν το ενδογενές αναλγητικό οπιώδες δίκτυο στον εγκέφαλο. Το ερωτηματολόγιο McGill Pain, που αφορά στην αξιολόγηση του πόνου, βασίζεται εξ’ ολοκλήρου σε προφορικές περιγραφές αυτού για να αξιολογηθεί η δριμύτητα του.

Μία ασθενής με σύνδρομο περιοχικού πόνου βίωνε μικρής έντασης πόνο στο προσβεβλημένο κάτω άκρο όσο δε σκεφτόταν ή δε μιλούσε γι’ αυτό. Η αναφορά στο πόδι της είχε ως αποτέλεσμα να βιώνει και να περιγράφει μία δυνατή αίσθηση καυσαλγίας και αιμωδίας. Ακόμα και ακούγοντας το θεραπευτή της να το συζητά με το σύντροφό της μπορούσε να ξεκινήσει η ανωτέρω «συμπτωματολογία» της.

Μια σειρά από εκφράσεις που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας θεραπευτής είναι δυνατό να επηρεάσει αρνητικά τη συμπτωματολογία του ασθενή. Τέτοιες εκφράσεις μπορεί να είναι οι εξής:

• Δείχνει σαν το ένα κόκαλο να ακουμπά πάνω στο άλλο
• Αυτό είναι το χειρότερο που έχω δει
• Ο δίσκος σας έχει καταρρεύσει/χαλάσει/καταστραφεί
• Θα καταλήξετε σε αναπηρικό καροτσάκι/αμαξίδιο
• Απλώς μάθετε να ζείτε με αυτό

Ο λόγος που τέτοιες φράσεις δε βοηθούν, είναι γιατί έρχονται να επηρεάσουν όλες τις προσπάθειες της θεραπευτικής επικοινωνίας. Αν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία για τη δύναμη των ιατρικών λέξεων και την επίδραση τους στην αντίληψη του πόνου, παραθέτω την παρακάτω μελέτη.

Σε αυτήν την έρευνα έγινε σύγκριση μεταξύ ασθενών που υποβλήθηκαν σε πραγματικό βελονισμό και σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε υποτιθέμενο βελονισμό. Και οι δύο ομάδες, έδειξαν την ίδια βελτίωση σε σύγκριση με μια ομάδα που παρέμεινε σε λίστα αναμονής.

Εκείνοι που έλαβαν βελονισμό από έναν πολύ επαγγελματία θεραπευτή πήγαν καλύτερα, είτε πήραν την πραγματική, είτε την προσποιητή τοποθέτηση της βελόνας. Εκείνοι που είχαν έναν λιγότερο φροντιστηκό θεραπευτή δεν ένιωσαν τόση ανακούφιση, ακόμα και όταν οι βελόνες ήταν σωστά τοποθετημένες. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, επιβεβαιώνοντας ότι τα θετικά συναισθήματα από τον ασθενή προς το θεραπευτικό πλαίσιο και τον τρόπο με τον οποίο μια αναποτελεσματική θεραπευτική αγωγή χορηγείται, έχουν μια αδιαμφισβήτητη επιρροή στο βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα.

Είναι σημαντικό να υπάρχει συνεχής υποστήριξη της προτεινόμενης θεραπευτικής αγωγής εκ μέρους του θεραπευτή, προκειμένου να ληφθεί το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.

Πάρεση προσωπικού νεύρου χαρακτηρίζεται η παράλυση της μιας πλευράς του προσώπου. Οι περισσότεροι από τους μύες του προσώπου ελέγχονται από το προσωπικό νεύρο. Ελέγχει λειτουργίες όπως το κλείσιμο των βλεφάρων, τη μετακίνηση των φρυδιών, το χαμόγελο, το κλείσιμο του στόματος, τη μάσηση, επηρεάζει την ακοή, τα δάκρυα, τους σιελογόνους αδένες, ενώ ευθύνεται για τη γεύση στη γλώσσα.

Το προσωπικό νεύρο μοιάζει με ένα καλώδιο, που περιλαμβάνει 7.000 νευρικές ίνες. Η ανατομία του είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη. Ξεκινά από το εγκεφαλικό στέλεχος, ακολουθεί ένα στενό τούνελ στο κροταφικό οστό και βρίσκεται σε στενή σχέση με τα νεύρα της ακοής και της ισορροπίας για να πορευθεί μέσω του βελονομαστοειδούς τρήματος. Μετά την έξοδό του περνάει μέσα από την παρωτίδα και χωρίζεται σε πολλούς κλάδους.

Αιτιολογία.

Ως επί το πλείστων, η αιτιολογία είναι ιδιοπαθής (άγνωστη αιτιολογία). Ενοχοποιούνται, επίσης, η έκθεση σε ψύχος ή κάποια ιογενής ή βακτηριακή λοίμωξη. Σε κάθε περίπτωση, προκαλείται οίδημα του νεύρου μέσα στο στενό κανάλι του κροταφικού οστού, από όπου διέρχεται, με αποτέλεσμα πίεση των νευρικών ινών του προσωπικού νεύρου. Παρόμοια περίπτωση προκαλείται από έρπη ζωστήρα, με τη διαφορά ότι εκτός από τη μυϊκή αδυναμία προκαλείται απώλεια της ακουστικής ικανότητας, με παρουσία ασαφών και επώδυνων φυσαλίδων. Αυτά τα συμπτώματα εξαφανίζονται αυτόματα, παραμένει όμως μία μικρή απώλεια της ακουστικής ικανότητας.

Άλλες αιτίες πάρεσης είναι οι εξής:

1. Κάταγμα στα οστά του κρανίου.
2. Χειρουργικές επεμβάσεις στην περιοχή του αυτιού ή πλησίον του προσωπικού νεύρου.
3. Όγκοι.

Η συχνότητα της πάρεσης του προσωπικού νεύρου είναι 7-20/1000 άτομα, το ποσοστό ανδρών και γυναικών είναι ίδιο.

Βασικά συμπτώματα:

• Ασυμμετρία στο πρόσωπο.
• Πτώση του φρυδιού.
• Εξαφάνιση των ρυτίδων στο μέτωπο και τα μάγουλα.
• Πτώση της χειλικής γωνίας.
• Ανεξέλεγκτα δάκρυα από το μάτι της πάσχουσας περιοχής.
• Αδυναμία στο κλείσιμο του οφθαλμού.
• Δυσκολία χαμόγελου και μάσησης.
• Προοδευτική ατροφία των μυών του προσώπου.

Διάγνωση – Πρόγνωση.

Τρεις βασικές ερωτήσεις ασθενών είναι οι εξής:

1. Ποια είναι η αιτία;
2. Πότε θα περάσει;
3. Ποια είναι η αποδοτικότερη θεραπεία;

Για να απαντηθούν αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να γίνει μία λεπτομερή αξιολόγηση της κατάστασης του ασθενή για να καθοριστούν τα αίτια, αλλά και ποια περιοχή του νεύρου έχει επηρεαστεί, ώστε να σχεδιαστεί το αρτιότερο θεραπευτικό πρωτόκολλο.

Η μαγνητική τομογραφία ή η αξονική τομογραφία είναι πολύτιμα διαγνωστικά εργαλεία.

«Νους υγιής εν σώματι υγιεί», είναι ίσως από τα πιο γνωστά και πολυχρησιμοποιημένα αποφθέγματα των αρχαίων Ελλήνων. Πολυάριθμες μελέτες αποκαλύπτουν  πως  το ευ ζην επηρεάζεται άμεσα από την ψυχική υγεία του ανθρώπου. Η αμφίδρομη επιρροή ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα/ψυχή  είναι πλέον αποδεκτή σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται φυσιολογική και δεδομένη η κατάπτωση του σώματος αν και το πνεύμα/ψυχή νοσεί.

Ο χρόνιος πυελικός πόνος είναι ένα πολύ συχνό πρόβλημα που σχετίζεται με τις δομές της πυέλου. Επιδημιολογικά εμφανίζεται σε ένα ποσοστό της τάξης του 14-24% στο γυναικείο πληθυσμό.

Το Αμερικανικό κολέγιο μαιευτήρων – γυναικολόγων ορίζει ως πυελικό πόνο έναν μη κυκλικό πόνο που διαρκεί από έξι ή περισσότερους μήνες και εντοπίζεται στην ανατομική περιοχή της λεκάνης, στην πρόσθια επιφάνεια του κοιλιακού τοιχώματος ή κάτωθεν του ομφαλού, στην ανατομική περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της ιερολαγόνιας άρθρωσης και στους γλουτούς, η ένταση του οποίου είναι δυνατό να προκαλέσει σοβαρή έκπτωση της λειτουργικότητας.

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι ο χρόνιος πυελικός πόνος εμπεριέχει μυοσκελετικές συνιστώσες και μπορεί να περιλαμβάνει σύνδρομα που η κύρια ή δευτερεύουσα συμπτωματολογία τους αφορά πόνο του πυελικού εδάφους. Ο μυοσκελετικός αυτός πόνος μπορεί να προηγείται ή να έπεται των σπλαχνικών δυσλειτουργιών, ομοιάζει με τον πόνο των σπλαχνικών οργάνων στην αρχή και απαιτείται σχολαστική αξιολόγηση από εξειδικευμένο φυσιοθεραπευτή.

Αίτιοπαθογένεια του χρόνιου πυελικού πόνου.

Για πολλά χρόνια οι μελέτες που αφορούσαν στο χρόνιο πυελικό πόνο δεν ήταν διαφωτιστικές ούτε για τους θεραπευτές ούτε για τους ασθενείς. Η βασική αιτία αυτής της δυστοκίας οφείλονταν στο γεγονός ότι οι εκτεταμένες κλινικές εξετάσεις δεν καταλήγουν σε εμφανή παθολογικά αίτια, μιας και ο χρόνιος πυελικός πόνος δεν συνδέεται με φυσικά ευρήματα όπως για παράδειγμα η ενδομητρίωση που πολλές φορές εντοπίσθηκε ως αιτία του χρόνιου πυελικού πόνου.

Οι παθήσεις οι οποίες προδιαθέτουν ή προκαλούν πυελικό πόνο είναι η διάμεση κυστίτιδα, το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, αιδιοδυνία, κοκκυγοδυνία, το σύνδρομο του ανελκτήρα του πρωκτού, η δυσπαρευνία, ο κολεοσπασμός, η υπερτονία του πυελικού εδάφους, το σύνδρομο επιτακτικής ούρησης, η ουρηθρική συνδρομή και η νευραλγία του έσω αιδοιϊκού νεύρου.

Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι χρόνιο πυελικό πόνο είναι δυνατό να εμφανίσουν οι γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, οι οποίες στην ουσία σωματοποιούν το συναίσθημα που προκαλείται από το συγκεκριμένο βίωμα. Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για τον ψυχογενή χρόνιο πυελικό πόνο. Εδώ η συνεισφορά ενός/μιας ψυχοθεραπευτή/τριας είναι πολύ σημαντική στο πρόγραμμα αποκατάστασης.

Κάθε φορά που μασάμε και καταπίνουμε την τροφή μας, η κροταφογναθική άρθρωση λειτουργεί έτσι ώστε να ανοίγει και να κλείνει το στόμα. Πρόκειται για την άρθρωση που χρησιμοποιείται περισσότερο στο σώμα μας.

Οποιαδήποτε δυσλειτουργία ή βλάβη στην κροταφογναθική άρθρωση στις μυϊκές ομάδες που την αφορούν καθώς επίσης ατροφία των μυών του τραχήλου και της αυχενικής μοίρας, διαταραγμένη βιομηχανική της αυχενικής μοίρας μπορούν να συνεισφέρουν στο σύνδρομο κροταφογναθικής άρθρωσης.

Κλινικά Σημεία και Συμπτώματα στο σύνδρομο κροταφογναθικής άρθρωσης.

• Ευαισθησία στους μυς της κροταφογναθικής άρθρωσης.
• Κριγμός στην κροταφογναθική άρθρωση.
• Αδυναμία ανοίγματος και κλεισίματος ελεύθερα της στοματικής κοιλότητας.
• Δυσκολία στην κατάποση και μάσηση.
• Βουβός πόνος στο πρόσωπο, στα αυτιά, στα μάτια, στα δόντια, στον αυχένα και στην ωμική ζώνη.
• Κεφαλαλγίες κυρίως τις πρωινές ώρες.
• Ζάλη και τάση για έμετο.
• Πόνος στο σύστοιχο αυτί.
• Μείωση της ακοής.

Σύνδρομο κροταφογναθικής άρθρωσης: Αίτια

• Συχνό σφίξιμο ή τρίξιμο των δοντιών. Πρόκειται για συνήθειες που απαντώνται συχνά σε ανθρώπους με σύνδρομο της κροταφογναθικής άρθρωσης και εμπλέκουν τους μασητήρες μύες (μυοπεροτονιακό σύνδρομο πόνου).
• Συχνό μάσημα τσίχλας, αντικειμένων όπως στυλό, μολύβι καθώς και η μάσηση των νυχιών.
• Μάσηση της τροφής μονόπλευρα.
• Διαταραγμένη μάσηση.

Στην περίπτωση αυτήν τα δόντια δεν ευθυγραμμίζονται σωστά.

• Αγχώδης διαταραχή η οποία πολλές φορές εκφράζεται με σφίξιμο των δοντιών.
• Τραύμα (απευθείας χτύπημα στην κορταφογναθική άρθρωση, στο κεφάλι ή στην άνω αυχενική μοίρα.
• Οστεοαρθρίτιδα: Όπως όλες οι αρθρώσεις του σώματός μας, έτσι και η κροταφογναθική.

Πως μπορεί να διαγνωσθεί το σύνδρομο της κροταφογναθικής άρθρωσης;

Προκειμένου να αναγνωριστεί η αιτία των συμπτωμάτων, ένας έμπειρος και εξειδικευμένος φυσιοθεραπευτής/τρια πρέπει να αξιολογήσει:

• Το ιατρικό ιστορικό του ασθενή.
• Την εμβιομηχανική της αυχενικής μοίρας και της κροταφογναθικής άρθρωσης. Ο/η Φυσιοθεραπευτής/τρια θα αξιολογήσει το εύρος κίνησης της Αυχενικής Μοίρας καθώς και τον τρόπο που ανοίγει και κλείνει η στοματική κοιλότητα.
• Τη φυσική κατάσταση του μυϊκού συστήματος της κροταφογναθικής άρθρωσης, του τραχήλου, της Αυχενικής και Θωρακικής μοίρας.

Εάν μετά από την παραπάνω αξιολόγηση ο/η φυσιοθεραπευτής/τρια υποπτευθεί ότι η δυσλειτουργία της κροταφογναθικής άρθρωσης προέρχεται από ανορθόδοξη ευθυγράμμιση των δοντιών τότε είναι απαραίτητο να γίνει παραπομπή σε εξειδικευμένο οδοντίατρο ή γναθοχειρουργό.

Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι ακόμα και στην περίπτωση που η πρωταρχική αιτία του προβλήματος είναι οδοντιατρικής αιτιολογίας, δευτερογενώς μπορούν να εμφανιστούν προβλήματα δυσλειτουργίας της κροταφογναθικής άρθρωσης που χρήζουν φυσιοθεραπευτικής παρέμβασης – αποκατάστασης.

Το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών είναι μιας νευρολογικής φύσεως διαταραχή που επηρεάζει κυρίως τα κάτω άκρα.

Χαρακτηρίζεται από έντονη επιθυμία για κίνηση και πολλές φορές αυτή η επιθυμία για κίνηση προσομοιάζεται με έντονη αίσθηση φαγούρας.

Οι άνθρωποι με σύνδρομο ανήσυχων ποδιών αισθάνονται πολύ συχνά την επιθυμία να κινήσουν τα πόδια τους είτε με το περπάτημα ή το τέντωμα ή το τρίψιμο προκειμένου να μπορέσουν να ηρεμήσουν τα κάτω άκρα τους ή πολλές φορές και τα άνω άκρα τους.

Τα παραπάνω συμπτώματα βαίνουν προς επιδείνωση με την ακινησία κατά τις βραδινές ώρες οι ασθενείς αυτοί παρουσιάζουν κακή ποιότητα ύπνου και ενίοτε ως επακόλουθο ημερήσια υπνηλία.

Το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών μπορεί να είναι ιδιοπαθές, είτε δευτεροπαθές απόρροια περιφερικής νευροπάθειας, νεφρικής ανεπάρκειας, σιδηροπενικής αναιμίας, ή και να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Η πελματιαία απονεύρωση είναι είναι μια ανατομική δομή πυκνή, ινώδης ταινία συνδετικού ιστού που εκφύεται από την άκανθα πτέρνας και καταφύεται στις κεφαλές των πέντε μεταταρσίων.

Η πελματιαία απονεύρωση προσφέρει μια σημαντική στατική στήριξη προκειμένου να διατηρείται η ποδική καμάρα του άκρου πόδα. Έαν η ταινία είναι σε τάση τότε δημιουργείται υψηλή ποδική καμάρα, ενώ αντίθετα εάν η ταινία βρίσκεται σε χαλάρωση τότε δημιουργείται χαμηλή ποδική καμάρα.

Άκανθα πτέρνας – Πελματιαία Απονευρωσίτιδα.

Η πελματιαία απονευρωσίτιδα, είναι μια από τις κοινές αιτίες πόνου στη περιοχή της πτέρνας και αφορά μια επώδυνο φλεγμονώδη κατάσταση που κατηγοριοποιείται στα σύνδρομα υπέρχρησης. Η φλεγμονώδης εξεργασία εστιάζεται στην έκφυση της πελματιαίας απονεύρωσης από το οστό της πτέρνας.

Είναι μια από τις κοινές αιτίες πόνου που το 10% του πληθυσμού θα παρουσιάσει τουλάχιστον μια φορά κατά τη διάρκεια της ζωής. Η συχνότητα είναι μεγαλύτερη στις γυναίκες ενώ η συνηθέστερη ηλικία εμφάνισης είναι μεταξύ 40 και 60 έτη.

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να γίνει μια απομυθοποίηση. Η άκανθα της πτέρνας δεν είναι αυτή που προκαλεί το πόνο στη πελματιαία απονευρωσίτιδα. Αντίθετα, αυτός προκαλείται από τη φλεγμονή και τις μικρορήξεις της πελματιαίας απονεύρωσης.

Αιτιολογία πελματιαίας απονευρωσίτιδας.

1. Παρατεταμένη ορθοστασία και γενικότερα υπερβολική εφαρμογή φορτίων στη πελματιαία απονεύρωση.
2. Κοιλοποδία ή πλατυποδία.
3. Βράχυνση των μυών της γαστροκνημίας.
4. Παχυσαρκία.
5. Σακχαρώδης διαβήτης.
6. Άμεσος τραυματισμός στη πελματιαία απονεύρωση.
7. Κακής ποιότητας υποδήματα.

Κάποιοι ασθενείς με πελματιαια απονευρωσίτιδα  εμφανίζουν  στην ακτινογραφία ένα χαρακτηριστικό οστεόφυτο στην πτέρνα, την ονομαζόμενη άκανθα πτέρνας και άλλοι έχουν απολύτως φυσιολογική ακτινογραφία. Η άκανθα πτέρνας είναι πιθανόν να σχετίζεται με τη πελματιαία απονευρωσίτιδα όμως δεν πιστεύεται ότι είναι αιτία αυτής.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού παραπονείται για πόνο βαθιά στην περιοχή του γλουτού που μπορεί είτε να είναι τοπικός είτε να ακτινοβολεί στην οσφυϊκή μοίρα, το μηρό, το γαστροκνήμιο και τον άκρο πόδα. Η συμπτωματολογία αυτή μιμείται κλινικά σημεία ισχιαλγίας απόρροια κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου που ασκεί πίεση σε κάποια νευρική ρίζα. Παρόμοια όμως συμπτωματολογία εμφανίζει και το μυοπεριτονιακό σύνδρομο απιοειδή.

Στην περιοχή του γλουτού βρίσκεται ένας μικρός μυς ο απιοειδής. Εκφύεται από την οπίσθια κάτω λαγόνια άκανθα και καταφύεται στην κορυφή του μείζονος τροχαντήρα. Όταν αυτός ο μυς συσπαστεί παθολογικά πιέζει το ισχιακό νεύρο στην ανατομική χώρα της πυέλου προκαλώντας πόνο στο γλουτό καθώς και στην πορεία του ισχιακού νεύρου στο κάτω άκρο.

Πολλές φορές η διάφορο-διάγνωση της αιτίας της ισχιαλγίας μεταξύ του μυοπεριτονιακού συνδρόμου του απιοειδή και της κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου της σπονδυλικής στήλης, λόγω των σχεδόν όμοιων κλινικών συμπτωμάτων, είναι αρκετά δύσκολη. Πολλές φορές οι ασθενείς οδηγούνται στη λύση της χειρουργικής επέμβασης, μιας και η συντηρητική αγωγή εστιάστηκε στη κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, η οποία αφορά στην αποσυμπίεση της νευρικής ρίζας, χωρίς όμως να υπάρχει ανακούφιση των συμπτωμάτων.

Το μυοπεριτονιακό σύνδρομο απιοειδή προκαλείται:

1. Από λανθασμένη εργονομία, όπως για παράδειγμα επαναλαμβανόμενες στροφές του κορμού πάνω στο κάτω άκρο που παραμένει σταθερό στο έδαφος ενώ πολλές φορές η σπονδυλική στήλη βρίσκεται σε μικρή ή μεγάλη κάμψη.
2. Από υπερβολική έξω στροφή του ισχίου κατά τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης ή τη περίοδο ακριβώς μετά τον τοκετό.
3. Από ανισορροπία σε βασικές μυϊκές ομάδες του ισχίου , όπως των προσαγωγών και απαγωγών.
4. Από υποκινητικότητα των ιερολαγόνιων αρθρώσεων.
5. Από ανατομικές παθολογίες του άκρου πόδα όπως πλατυποδία, ιπποποδία ή βλαισοπλατυποδία.

Συμπτώματα μυοπεριτονιακού συνδρόμου του απιοειδή:

1. Πόνος στο γλουτό κατά την καθεστηκυία θέση.
2. Πόνος στο γλουτό κατά τη χρήση κλίμακας.
3. Αδυναμία βάδισης για μεγάλη απόσταση λόγω πόνου στο γλουτό που εκτείνεται στην εξωτερική επιφάνεια του κάτω άκρου.
4. Πόνος στην οσφυοιερά περιοχή με πιθανή επιπρόσθετη ακτινοβολία του πόνου σε όλο το κάτω άκρο που δύναται να συνοδεύεται και από έντονη μυϊκή ατροφία των μυών του ομότιμου άκρου.
5. Νυχτερινός πόνος κατά τη πλάγια κατάκλιση.

Μεταξύ των ανθρώπων που υποφέρουν από χρόνιο πόνο, έχει αποδειχθεί ότι ο πόνος που συνδέεται με το αίσθημα του φόβου είναι ένας πολύ σημαντικός προγνωστικός παράγοντας μειωμένης λειτουργικότητας. Είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι μια επώδυνη κατάσταση σε έναν ασθενή ο οποίος διακατέχεται και από το αίσθημα του φόβου λόγω της νόσου/τραυματισμού, μειώνει σημαντικά τα επίπεδα της κινητικότητας.

Η κινησιοφοβία είναι μια κατάσταση στην οποία ο ασθενής διακατέχεται από έναν υπερβολικό , παράλογο και εξουθενωτικό φόβο φυσικής κίνησης και δραστηριότητας που προκύπτει από την αίσθηση ευαλωτότητας για ενδεχόμενη αύξηση του πόνου ή ενδεχόμενο τραυματισμό ή επανατραυματισμό.

Η κινησιοφοβία είναι πιθανότερο να εμφανισθεί στα άτομα που έχουν εκτεθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στον πόνο (χρόνιος πόνος) και αφορά κυρίως ασθενείς που υποφέρουν από μυοσκελετικές παθήσεις.

Συστηματικοί παράγοντες που ευνοούν τη μετατροπή του οξέως πόνου σε χρόνιο.

1. Ενδοκρινολογική και Μεταβολική δυσλειτουργία: αναιμία, χαμηλά επίπεδα ηλεκτρολυτών, υπογλυκαιμία, πτώση του μεταβολισμού(συσσώρευση γαλακτικού οξέως).
2. Μετατραυματική υπερευαισθησία: αυξημένη δράση του αυτόνομου νευρικού συστήματος και ανάπτυξη συμπεριφοράς πόνου.
3. Ενζυματική δυσλειτουργία και διατροφική ανεπάρκεια: έλλειψη βιταμινών του συμπλέγματος Β (Β1,Β6,Β12), φυλλικό οξύ, ηλεκτρολύτες μυϊκής συστολής, βιταμίνες Α, D, E, K και C.
4. Διαταραχές διάθεσης και αγχώδεις διαταραχές.
5. Ανατομικές αλλαγές.

Πολλές φορές ταλαιπωρούμαστε από μυοσκελετικούς πόνους που επιμένουν παρά τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής ή ενός φυσιοθεραπευτικού προγράμματος που ακολουθείται. Αρκετά συχνά τα επώδυνα συμπτώματα από μυοσκελετικά προβλήματα αποδίδονται στην ύπαρξη κάποιας φλεγμονής και πολλά θεραπευτικά πρωτόκολλα βασίζονται σε αυτή τη παραδοχή.

Ωστόσο, τη τελευταία δεκαετία έχει επαρκώς τεκμηριωθεί με επιστημονικές μελέτες ότι ο πόνος μπορεί να οφείλεται σε μικροτραυματισμούς των σκελετικών μυϊκών ινών με αποτέλεσμα οι προσβληθείσες μυϊκές ομάδες να δυσλειτουργούν και να προβάλουν επώδυνα συμπτώματα ακόμα και σε ανατομικές περιοχές μακριά από το σημείο της βλάβης. Αυτοί οι μικροτραυματισμοί δημιουργούν τα ονομαζόμενα trigger points (μυοπεριτονιακά σημεία πυροδότησης πόνου), που η αποκατάσταση τους μπορεί να οδηγήσει στην ανακούφιση των επώδυνων συμπτωμάτων.

Αποκατάσταση των trigger points.

Η αποκατάσταση των trigger points αποτελεί βασικό μέρος ενός φυσιοθεραπευτικού πρωτοκόλλου. Είναι δυνατόν να αποτελέσει καταλύτη στην θεραπεία εκεί όπου άλλα θεραπευτικά σχήματα δεν έχουν δώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Τα trigger points μπορούν να ψηλαφηθούν σε οποιαδήποτε μυϊκή ομάδα και η επώδυνη συμπτωματολογία τους μπορεί να είναι είτε εντοπισμένη είτε να προβάλλεται σε απομακρυσμένες ανατομικές περιοχές. Κάθε trigger point έχει ένα συγκεκριμένο πρότυπο πυροδότησης πόνου. Έτσι για παράδειγμα ένα trigger point στους στερνοκλειδομαστοειδείς μπορεί να προβάλει πόνο στο μέτωπο , στη κορυφή του κεφαλιού, πίσω από το αυτί, μέσα στο αυτί , στη κάτω γνάθο, στη βάση του κεφαλιού, γύρω από το μάτι ακόμα και ζάλη.

Κατηγορίες και αναγνώριση – αξιολόγηση των trigger points.

1. Λανθάνοντα: είναι εκείνα τα trigger points τα οποία δεν αναπαράγουν κανένα επώδυνο σύμπτωμα αλλά επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό την βιομηχανική του μυός. Τα λανθάνοντα trigger points μπορεί να μεταπέσουν σε ενεργά αν υπάρξουν οι προδιαθεσικοί παράγοντες που μπορεί να είναι υπερβολικό φορτίο σε αυτή την μυϊκή ομάδα ή συναισθηματική ένταση, αν πρόκειται για μυς της σπονδυλικής στήλης.
2. Ενεργά: είναι εκείνα που προκαλούν επώδυνα συμπτώματα και μειώνουν τη κινητικότητα των αρθρώσεων που αφορούν.
3. Δορυφορικά: αυτά μπορούν να δημιουργηθούν γύρω από ένα ενεργό trigger point που η αποκατάσταση τους γίνεται με τη θεραπεία των ενεργών.