Η πρώτη αξιολόγηση δεν περιορίζεται στο σημείο που πονά. Συζητάμε πώς ξεκίνησε το πρόβλημα, τι το επηρεάζει, ποιο είναι το ιατρικό ιστορικό και ποιες δραστηριότητες έχουν περιοριστεί. Η κλινική εξέταση προσαρμόζεται στην περίπτωση και μπορεί να περιλαμβάνει έλεγχο κίνησης, δύναμης, νευρολογικών και άλλων λειτουργικών στοιχείων. Παράλληλα αναζητούμε ενδείξεις που απαιτούν ιατρική διερεύνηση. Έτσι κρίνουμε αν η φυσικοθεραπεία είναι κατάλληλη και ποιες πρέπει να είναι οι πραγματικές προτεραιότητες.

Ο έντονος πόνος δεν αποκλείει από μόνος του τη φυσικοθεραπεία. Η απόφαση εξαρτάται από την κλινική εικόνα, την ιατρική διάγνωση ή τις σχετικές οδηγίες και από το αν υπάρχουν συμπτώματα που χρειάζονται προηγούμενο έλεγχο. Στην οξεία φάση προσαρμόζουμε την παρέμβαση στην ευαισθησία και στην ανεκτικότητα του ανθρώπου. Οι πρώτοι στόχοι μπορεί να είναι η διαχείριση των συμπτωμάτων, η κατάλληλη διατήρηση της κίνησης και η σταδιακή επιστροφή στις αναγκαίες δραστηριότητες, χωρίς υποσχέσεις άμεσης αναλγησίας.

Η διάγνωση είναι σημαντική, αλλά δεν περιγράφει ολόκληρη τη λειτουργική εικόνα του ανθρώπου. Το στάδιο του προβλήματος, η γενική υγεία, οι απαιτήσεις της εργασίας, η προηγούμενη δραστηριότητα, ο ύπνος, οι ανησυχίες και οι προσωπικοί στόχοι μπορούν να διαφοροποιούν ουσιαστικά τις ανάγκες. Ακόμη και το ίδιο απεικονιστικό εύρημα δεν έχει πάντοτε την ίδια σημασία για δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Γι’ αυτό το θεραπευτικό πλάνο εξατομικεύεται και επαναξιολογείται, αντί να εφαρμόζεται ένα σταθερό πρωτόκολλο μόνο με βάση την ονομασία της πάθησης.

Όχι. Ο πόνος είναι πραγματική και προσωπική εμπειρία, ακόμη και όταν η απεικόνιση δεν δίνει πλήρη εξήγηση. Οι εξετάσεις είναι πολύτιμες όταν υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις, αλλά αρκετά ευρήματα εμφανίζονται και σε ανθρώπους χωρίς συμπτώματα. Η ερμηνεία τους χρειάζεται να συνδέεται με το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Ο ύπνος, το άγχος, ο φόβος της κίνησης και οι προηγούμενες εμπειρίες μπορούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται ο πόνος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο άνθρωπος τον φαντάζεται ή ότι το σύμπτωμα παύει να είναι σωματικό.

Ο πόνος είναι σημαντικός δείκτης, αλλά δεν είναι ο μοναδικός. Παρακολουθούμε αν αλλάζει η κίνηση, η δύναμη, η αντοχή, η ισορροπία και η δυνατότητα να περπατάτε, να εργάζεστε, να κοιμάστε ή να επιστρέφετε σε δραστηριότητες που έχουν σημασία για εσάς. Όπου είναι χρήσιμο, επαναλαμβάνουμε λειτουργικές μετρήσεις και επανεξετάζουμε τους συμφωνημένους στόχους. Η πρόοδος αποτυπώνεται κυρίως σε όσα μπορεί να κάνει περισσότερο ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του και όχι μόνο σε έναν αριθμό στην κλίμακα του πόνου.

Η ολοκλήρωση δεν καθορίζεται μόνο από έναν προκαθορισμένο αριθμό συνεδριών ούτε απαιτεί πάντοτε την απόλυτη απουσία κάθε συμπτώματος. Εξετάζουμε αν έχουν επιτευχθεί οι συμφωνημένοι λειτουργικοί στόχοι, αν ο άνθρωπος μπορεί να διαχειρίζεται την κατάστασή του με μεγαλύτερη αυτονομία και αν έχει επιστρέψει, στον βαθμό που είναι εφικτό, στις δραστηριότητες που τον αφορούν. Όπου χρειάζεται, η επόμενη φάση μπορεί να είναι η οργανωμένη άσκηση, η παρακολούθηση ή η συνεργασία με άλλον επαγγελματία υγείας, όχι η άσκοπη παράταση της θεραπείας.